تا هجرتم فاصله ای نیست
تو بوسه واپسین باش
تو بوسه واپسین باش
۱۳۹۲ شهریور ۱۷, یکشنبه
۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه
چشمها
سُرفههای خشک و خونی
چشمهایی مانده هنوز به آن فاصله
دستش به نوشتن نرفت
یا ما غریبه بودیم
بعدها
فرداها
یادش نمیماند کسی
کودکی را که در آغوشش جان داد
چشم در چشمی که مانده بود به راه
من
یادم نرفت
بغض شکسته در کوچههای جنوب تهران
وقت خبر
وقت ناقوس بدآهنگ مرگ
۱۳۹۲ شهریور ۹, شنبه
سکوت تو
سربازان کوچه ما
همه بی سر
همه بی چشم
بازگشتند
دختران همسایه
جزام داشتند آیا
بعد از تو هیچکس را بابا نخواندند
رفتند
باز نیامدند دیگر
۱۳۹۲ شهریور ۱, جمعه
روحانی در میدان جنگ اقتصادی
* نگاهی به شرایط اقتصادی ایران پس از پایان دو دوره دولت محمود احمدی نژاد و گفتگو با دکتر کامران دادخواه، اقتصاددان و
استاد دانشگاه بوستون در ایالات متحده آمریکا. این ویدئو به مناسبت برپایی مراسم تحلیف حسن روحانی
رئیس یازدهمین دولت جمهوری ایران از تلویزیون یورونیوز پخش شده است و تمام حقوق آن به این رسانه تعلق دارد.
۱۳۹۲ مرداد ۳۰, چهارشنبه
۱۳۹۲ مرداد ۲۸, دوشنبه
پس از مرگ هم بیخبر نمیمانیم
برخی خبرها که کم هم نیستند در وجود آدمی چنان موثر میافتد که تو گویی از بام به پائین پرتابتد میکنند. آنقدر این خبرها سهمگین و سخت و صقیلاند که در ذهن من یک حادثه دامنه دار میافتد و آن را هم چیزی جز گُه گیجه نامی نیست.
هیچ راه فراری نداریم از این مالیخولیایی که سندش را به نام زندگی به اسممان کردهاند. شاید پس از مرگ هم ناغافل روایت و حکایات ملایان و کشیشان و خاخامها مثل فیلمی تخیلی و به غایت بد ساخت درست از آب درآید و وقتی که میگوییم آه! راحت شدیم از آن همه خبر بد؛ سر و کله فرشتگان الله و پدر آسمانی و یَهُوَه و نمیدانم چه و چه با گُرزی بلند مانند همان که در دست اُسقف کلیسای ارامنه است بر سرمان بکوبند که «کجای کاری؟! تو اینجا به جرم الحاد و ارتداد و به خطر انداختن امنیتِ ملیِ فرشتگان، مکلف به نوشتن طومارِ مرگ هستی تا ابدالاهر، تا رستاخیر موعود.»
۱۳۹۲ مرداد ۱۰, پنجشنبه
لالهها
به یاد و حُرمت جان باختگان نبرد مرز و درونمرز
به خون خفتگان تپههای پُشتش ماه پنهان
لاله ها روئید باز در فصل تگرگ
لاله هایی ساقه هایش سبز
سبز
ریشه هایش سخت
سخت
لاله هایی در خاک
بر خاک
سر برآوردگانِ تا هیچستان
تا خدا
تا آخرین آیه های مین
تا مَسخ یک نوزاد
مَسح مسیح
لاله ها روئید باز در فصل شلاق
لاله هایی زیر رگبار
لای پوکه ها
گلوله ها
۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه
چگونه انرژیِ شِیل امنیت آمریکا را تغییر می دهد
آنچه در زیر میخوانید تنها بخشی از مقاله راجر هوارد* در نشریه انگلیسی زبان نشنال اینترست است که به فارسی ترجمه کردهام. امیدوارم برای کسانی که علاقمند به حوزه اقتصاد سیاسی و به ویژه انرژی و تحولات آن در عرصه بینالملل هستند جذاب باشد و به سراغ متن اصلی رفته و مابقی را بخوانند.
انقلاب شِیل با سرعت و نابهنگامیاش که تقریبا همه از جمله سرمایهگذارها، صاحبان مشاغل، اقتصاددانان و سیاستمداران را شگفت زده کرده، آمریکا و جهان را تکان داده است. به زودی مفهوم این توسعه سریع و داراماتیک به آگاهی ملی سرایت میکند و خوشبینی مبنی بر اینکه ایالات متحده می تواند بر موج رفاه سوار شود، شایع می شود. فناوری های نو برای استخراج نفت و گازی غیرمعمول از گِل شیل که آمریکا از آن سرشار است، در واقع چشم اندازی از رونق اقتصادی را ارایه می کند.
۱۳۹۲ مرداد ۷, دوشنبه
۱۳۹۲ تیر ۱۳, پنجشنبه
کودتا در قاهره؛ شادی و انکار در دور دست
قاهره در سوم ژوئیه ۲۰۱۳ میلادی شاهد چه رخدادی بود؟. دولت محمد مُرسی که ژوئن یکسال پیش از این با رای اکثریت رای دهندگان مصر به عنوان نخستین رئیس جمهوری پس از انقلاب روی کار آماده بود چگونه سرنگون شد؟. آیا سخن گفتن از کودتا در برابر دولتی که به جنبش اسلامگرای اخوان المسلمین تکیه داده بود به معنی حمایت صریح یا ضمنی از دخالت دین در دولت است؟. آیا با عوض شدن بازیگران صحنه سیاست، دخالت نظامیان در رابطه بین دولت و ملت توجیه پذیر است؟.
۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه
بازگشت به تهران برای یک سلام
در باز بود انگار. خاطرم نیست کسی در را به رویم گشوده باشد. وارد حیاط شدم. از کنار گلدانهای چیده کنار باغچه گذشتم. هوا گرگ و میش بود. به ورودی ساختمان رسیدم. بازهم کسی را ندیدم. از پشت شیشهها و از راه پلهای که به طبقه فوقانی راه داشت صدای پچپچ و گفتگو میشنیدم.
گوشهای روی یک صندلی نشستم. منتظر ورود میرحسین بودم؛ شاید هم خانم رهنورد. هیچ خبری نبود. کسی به سراغ این میهمان ناخوانده نمیآمد حتی برادران که میدانستم در این خانه مستقرند. سرم داغ شده بود؛ بس که افکار از هم سبقت میگرفتند. چرا در باز بود؟. یعنی کسی متوجه ورودم نشده است؟. چرا کسی نمیآید؟. میدانم. میدانم که دارند مرا نگاه میکنند. حواسشان هست.
گوشهای روی یک صندلی نشستم. منتظر ورود میرحسین بودم؛ شاید هم خانم رهنورد. هیچ خبری نبود. کسی به سراغ این میهمان ناخوانده نمیآمد حتی برادران که میدانستم در این خانه مستقرند. سرم داغ شده بود؛ بس که افکار از هم سبقت میگرفتند. چرا در باز بود؟. یعنی کسی متوجه ورودم نشده است؟. چرا کسی نمیآید؟. میدانم. میدانم که دارند مرا نگاه میکنند. حواسشان هست.
۱۳۹۲ تیر ۸, شنبه
گفتگو با زمانه: تن به نابودی نسپاریم
رادیو زمانه به مناسبت یازدهمین دوره برگزاری انتخابات ریاستجمهوری در ایران، ویژهبرنامههایی را تهیه کرده است که به مثابه فلاشبکی است به چهار سال پیش و نگاهی به کودتای ۱۳۸۸. در دومین بخش از این سهگانه، فرصتی شد تا در خصوص آنچه روی داد و شاهدش بوده و هستم نظرم را بیان کنم. این برنامه را بشنوید و اگر تمایل داشتید از دقیقه ۲۲ را به نقد بنشینید.
۱۳۹۲ تیر ۴, سهشنبه
یک دقیقه سکوت برای زندهها
تولیدات پسینی- ۲
شادی صدر، حقوقدان ایرانی مقیم اروپا عصبانی است. با خواندن مقالهاش در وب سایت بی بی سی این را متوجه میشوم. از همان تیتر که تحکم آمیز است این عصبانیت پیداست. مطلبش به بهانه نتیجه انتخابات ریاستجمهوری، دفاعیهای از رادیکالیسم در ایران امروز است. در مطلبش چهار نکته نظرم را جلب کرد.
الف: در نوشتار «یک دقیقه سکوت؛ رادیکال ها دارند حرف میزنند.» عدهای که رای ندادهاند با تحریمیهایی با انگیزههای متفاوت یکی گرفته میشود. در اینکه به قول وی «رای ندهندگان» انگیزههایی متفاوت داشتهاند شکی نیست اما تحریمی بودن همگی این جمع محل پرسش است.
همیشه و در همه جای دنیا میتوان عدهای را دید که در بهترین شرایط هم رای نمیدهند.
این گروه که اتفاقا گاه از شرایط سیاسی و اجتماعی هم نالان هستند و خود را ناآگاه از سیاست نمیدانند، به یک اصل کاذب باور دارند و آن هم اینکه «با رای دادن ما چیزی عوض نمیشود».
همیشه و در همه جای دنیا میتوان عدهای را دید که در بهترین شرایط هم رای نمیدهند.
این گروه که اتفاقا گاه از شرایط سیاسی و اجتماعی هم نالان هستند و خود را ناآگاه از سیاست نمیدانند، به یک اصل کاذب باور دارند و آن هم اینکه «با رای دادن ما چیزی عوض نمیشود».
۱۳۹۲ تیر ۳, دوشنبه
شاید هیچکس نمی توانست پیش بینی کند
تولید پسینی- ۱
پس از اعلام نتیجه انتخابات یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ایران، به طور طبیعی تولیدات فکری بسیاری را شاهد بوده ایم. این تولیدات که آن را با معیار قراردادن انتخابات و با توجه به موضوع آن، پسینی می نامم، نمی تواند بی ربط با تولیدات پیشینی باشد چنانکه تاریخی که می آفرینیم حلقه هایی جدا افتاده از هم نیست. من سعی کرده ام بهترین مقاله ها، یادداشت ها و گفتگوها را از نظر دور ندارم. در این تریبون به چند مورد از این تولیدات اشاره می کنم.
پس از اعلام نتیجه انتخابات یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ایران، به طور طبیعی تولیدات فکری بسیاری را شاهد بوده ایم. این تولیدات که آن را با معیار قراردادن انتخابات و با توجه به موضوع آن، پسینی می نامم، نمی تواند بی ربط با تولیدات پیشینی باشد چنانکه تاریخی که می آفرینیم حلقه هایی جدا افتاده از هم نیست. من سعی کرده ام بهترین مقاله ها، یادداشت ها و گفتگوها را از نظر دور ندارم. در این تریبون به چند مورد از این تولیدات اشاره می کنم.
حسین قاضیان یادداشت خود را چنین آغاز می کند: «يک ماه پيش در مطلبی اشاره کرده بودم که ايران در جريان آبستن کودکانی نامنتظر خواهد شد. آن روزها، نه من، و شايد نه هيچ کس ديگری، نمی توانست پيش بينی کند که حسن روحانی رئيس جمهور بعدی ايران خواهد بود.»
۱۳۹۲ خرداد ۳۱, جمعه
عبور از شعار و ضرورت تعقل در نگاه سیاسی
گاه به این فکر فرو می روم که اگر این شعاردهندگان و انشانویسانی که جز بی منطق حرف زدن، انگ زنی، نفرت پراکنی و دشمنی با در و دیوار به نام مبارزه با جمهوری اسلامی تولید دیگری ندارند، لااقل روزی ۱۰ دقیقه وقت می گذاشتند تا نکته تازه ای یاد بگیرند، نه تنها خود را مضحکه درون و برون مرز نمی کردند بلکه فردا روزی هم که به زادگاهشان باز می گشتند حس کسی را نداشتند که چنان اصحاب کهف از خواب دیرین برخواسته اند. آموختن و نو شدن اما کار زیردستان است و نه رهبران مادرزاد.
اشتراک در:
پستها (Atom)