فصل انتظار

تمام زمستان در انتظار بهاریم
در انتظار بهاریم
                     تا به باران دشنام دهیم

[متن کامل]

جلایی‌پور: آقای خامنه‌ای در انتخابات ۹۲ فقط اجازه نداد که رای خوانده نشود

حمیدرضا جلایی‌پور، مدیر مسوول روزنامه توقیف شده جامعه می‌گوید: «ایران با تجربه جدیدی رو به رو شده است. پیش از این دولت، هشت سال فضا را بستند و مشکلات زیادی ایجاد کردند. این به راستی یک بی‌احترامی ملی بود. در جامعه‌شناسی سیاسی معمولا گفته می‌شود که در چنین شرایطی نه تنها عموم مردم بلکه نخبگان هم تشنه یک کاریزمای رهایی بخش می‌شوند. جالب این است که در ایران، امروز کسی روی کار آمده که بیشتر یک سیاست‌پیشه است تا یک چهره کاریزماتیک سیاسی.» [متن کامل را بخوانید]

درباره بازداشت دومین معاون احمدی‌نژاد

محمد خوش‌چهره که در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۴ از نامزدی محمود احمدی‌نژاد حمایت کرده بود در رابطه با احتمال بازشدن پای رئیس‌جمهوری پیشین به دستگاه قضایی برای پاسخگویی درباره انحرافات مالی دولت وقت می‌گوید: «به نظرم سناریوی محتملی است که به زودی شاهد پاسخ‌خواهی از رئیس جمهوری [پیشین] درخصوص برخی انحرافات مالی یا اجرایی باشیم.» [متن کامل را بخوانید]

تشنه ها

دم نزن

جهان خواب است

هزار سال اينجا باران ببارد

باغ هاى سيب يزد

تشنه اند باز

دم نزن

با بيابان از نيلوفر نگو

تو هم پلك هايت سنگين است

لندن- مه ٢٠١٥

كُجا

يك دل سير حافظ كجاست

يك بغل خواب

آتش جاويد در اين سرد بيابان كجاست

دل كجا ماند

و  

سر كجا بر دار

شعر تازه 

واژه سكوت كجاست

کوندرا به زبان میرعلایی

يكى از بعد از ظهرهايى بود كه با محسن به سمت دو- سه ايستگاه بالاتر از چهار راه پارك وى راه افتاديم تا از كتابفروشى [...] فيلم بخريم. معمولا آنجا مى‌شد از درون كارتُنى كه پشت يكى از پيشخوان‌هاى كتاب داشت فيلم خوب پيدا كرد. مشترى دائم شده بوديم. تازه فهميدم آلبوم موزيك هم تكثير مى‌كند. قرار شد دفعه بعد رى چارلز سفارش دهم. داشتيم خداحافظى مى‌كرديم كه فروشنده به هر كدام ما يك جلد كتاب هديه داد. 'كلاه كلمنتيس' نوشته ميلان كوندرا. اسم كتاب و نويسنده‌اش آدمى را قلقلك مى‌دهد تا بخواندش. من آن روزها مجموعه 'نگاهى از درون به جنبش چپ' را دست گرفته بودم.

[متن کامل]

برای بهاره هدایت

بهار آمد

بهاره نه 

آسمان ماند و ستاره نه 

داد از بیدادگر 

نفسی مانده اگر 

دوباره نه 

مرز

دیگر مرز را نمی فهمم. دردِ ریه های پر از غبار خوزستان نفسم را -اینجا چهار هزار کیلومتر دورتر از کارون- گرفته است. امروز یک دل سیر ترانه های کردستان و کرمانشاه را گوش کردم و مست شدم و شب، با بازخوانی روایت مرگ دختری که در ترکیه پس از تجاوز، با ضربات چاقو جان باخت غم سینه ام را فشرد. من مرز را نمی فهمم. گیرم که هنوز روی نقشه پابرجاست. من مرز را نمی بینم. مرز آدمی را حقیر می کند.

LYON EST CHARLI

در این صفحه می‌توانید تعدادی از عکس‌های تظاهرات لیون را که روز یکشنبه یازدهم ژانویه گرفتم ببینید. بخش اول عکس‌های این صفحه مربوط به پاریس است که نمی‌دانم دست‌رنج چه کسی یا کسانی است اما بخش دوم تظاهرات لیون را نشان می‌دهد که بیش از ۳۰۰ هزار شهروند در آن شرکت کردند.  

Nous Sommes Tous Charlie

  

LYON-SUNDAY JAN 11,2015 

CLICK ON THE PICS TO SEE LARGER

AGAINST FANATICISM

MY RELIGION IS REPUBLIC.SHE SAYS

[متن کامل]

زایش

زبان اگر داشت

شعر نمی‌نوشت

حرف می‌زد

حرفش را می‌زد

در آغوش واژه‌ها خوابید

مگر خود را بزاید

تُهی

یک گلوله

یک صدا

یک نقطه

یک آغاز

سوت ممتدی است 

                        که می‌پیچد در اتاق

می‌رود یک‌راست

                      تا سقف 

باران می‌شود 

خون بر سرم

می‌پاشد بر دیوار

یک جهان عجوزه از خاطرات

شتک می‌کند فکر روی میز

دست کوتاه می‌شود

                           از این تهی 

تهی بی‌معنی است دیگر
                                در بر مرگ

*منتشر شده در ایران امروز 

پاریس پاریس است

آفتاب بر سر پاریس چتر بازکرده است. امروز به شهری آمده‌ام که مسکوب در آن ذره ذره آب شد؛ پاکدامن فراموش شده و هزارانی دیگر حتی خویش از یاد برده‌اند. امروز در پاریس هستم برای چند ساعت. عصر بازمی‌گردم به لیون. آفتاب پاریس مرا یاد تهران انداخت. شاید خیابان‌های طولانی و به نسبت لیون عریض‌اش بود که هوای تهران را زنده کرد. حالا مرا ببین که خیابان‌های پاریس هم در نگاهم عریض جلوه می‌کند.

همیشه فکر کرده‌ام پاریس حق بسیاری از شهرهای جهان را خورده است. شهری است پر از تاریخ و به‌‌ همان تناسب سرشار از اغراق گردشگران. این شهر می‌تواند رویایی آمریکایی‌ها از اروپا باشد اما چرا دیگر شهرهای اروپا مثل رُم که همچنان تکه‌ای از تاریخ باستان است قادر به پروردن این رویا نیست. باز هم دم وودی آلن گرم که تا پیش از رسیدن سرش به بالین مرگ، یادی از آن خفته زیبا کرد.

[متن کامل]

این شعله‌های همان آتش است

۱- رفته رفته داشت جنجال مصاحبه مسعود کیمیایی با روزنامه شرق در کوران حوادث و اخبار سیاسی به فراموشی سپرده می‌شد که ناگاه چهره‌اش در تلویزیون ضرغامی دیده شد. چه شد که شبکه ۳ سیما یاد کارگردان «گوزن‌ها» و «قیصر» افتاد؟. صدا و سیمای حاکمیت را که با کیمیایی در تمام این سه دهه کمتر التفاطی بود؛ پس چه شد بی‌حضور منتفد و بدون هدف نقد و بررسی یا دست‌کم گپ و گفتی درباره «متروپل» کیمیایی میهمان برنامه هفت می‌شود؟.
می‌گویم میهمان چون مصاحبه‌ای در کار نبود. هر چه بود دوربینی بود که به کیمیایی داده شد تا از خود دفاع کند. اما دفاع از چه؟ و برابر چه کسانی؟. آنان که مخاطب کیمیایی بودند هم از چنین فرصتی برخوردار شده‌اند؟. کیمیایی در برنامه هفت چه گفت؟؛ روشنفکر را تعریف کرد؟؛ سینماگر روشنفکر را وصف کرد؟؛ ماجرای دیدار با سعید امامی را شرح داد؟؛ نقدهایی که به گفتگویش با آن روزنامه شده بود را طرح کرد و پاسخ داد؟. واقعیتش این است که کیمیایی به هیچ‌یک نپرداخت و فقط واقعه ای را در اذهان زنده کرد و به پرسش‌ها افزود.

[متن کامل]

نشر ايران و غفلت از مشترى آنلاين

فروش اينترنتى يا همان آنلاين و ارسال كتاب به خارج از كشور كار سختى نيست. نه فقط ساده است كه اتفاقا پر منفعت و بى ضرر است. ناشران قدر و مشهورى مثل نى و چشمه از اين راه كسب درآمد و پرمشترى غافل مانده اند.

[متن کامل]