۱۳۹۰ دی ۶, سه‌شنبه

تماشای یک حراج


تهران من حراج فیلمی است که در شبکه زیر زمینی توزیع دی وی دی ایران دست به دست می شود. شنیده ام که این فیلم را مانند بسیاری از آثار تازه سینمای آمریکا و اروپا می توان به راحتی در تهران تهیه کرد. با این حال، اگر در ایران هستید و به اینترنت (به اصطلاح) پرسرعت دسترسی دارید یا اگر در برونمرز اقامت دارید و هنوز تهران من حراج را ندیده اید می توانید اینجا به تماشایش بنشینید. تهران من حراج نخستین کار سینمایی گراناز موسوی است که پیش از این به عنوان شاعر شناخته می شد. درباره تهران من حراج به زودی چند سطری خواهم نوشت. 


و اما بعد: وب سایت یوتیوب فیلم را حذف کرد. به هر حال این سوی آب؛ دنیا نسبت به داخل ایران کمتر «خر تو خر» است. هنوز در این سو حق و حقوق مالک به رسمیت شناخته می شود؛ به عبارتی دیگر آنها نخواستند که شما رایگان فیلم را به تماشا بنشینید و یوتیوب هم فیلم را حذف کرد.

من هم تنبلی کردم و آن چند سطر را ننوشتم. راستش خیلی دیر شده است و از آنجا که همیشه دیر می رسم نوبت را محفوظ می دارم برای کار بعدی موسوی. امیدوارم که گراناز کار دیگری انجام دهد و بهانه را به دستم دهد تا اشاره ای هم به تهران من حراج کنم. 

۱۳۹۰ آذر ۲۹, سه‌شنبه

شرایط؛ قربانی شتاب یا شرایط؟


داستان‏ نویسی که راوی واقعیت باشد مجبور به احتیاط در تخیل است. مرز میان رئالیسم و سورئالیسم در همین احتیاط در تخیل است که بنیان نهاده می‌‏شود. جایی که عبور از آن، هنر واقع‏گرا را به چیزی غیر آنچه که می‌‏بایست مبدل می‌‏سازد. تخیل در داستانی که می‌‏خواهد زیستن در گوشه‏ای از جهان را به چشم دیگران پدیدار سازد و پرده از مگوهای سنتی براندازد در روابط انسان‏‌ها بیش از آن کار ساز است تا در تصرف زمان و مکان به عنوان بستری که ماجرا در آن روی داده است. 


نمی‌‏توان درباره حمله به برج‏های دو قلوی نیویورک، فیلمی ساخت که در آن ایالات متحده آمریکا کشوری باشد که شهروندانش به زبان پرتغالی حرف می‌‏زنند یا از سقوط حکومت صدام حسین داستانی را آنچنان روایت کرد که در همسایگی عراق، محمد رضا شاه حکومت می‌‏کند.

از ملاحظه این نکات کلی که بگذریم و اگر آن را بدیهی شماریم، جزئیات است که یک اثر هنری را قوام می‌‏بخشد. چنان محاسبه هماهنگی خشت‏های نهاده برهم که از آن ساختمانی بنا می‌‏شود.

مریم کشاورز جسارت بنا نهادن ساختمانی را به خرج داده که پیش از این کسی را همت آن نبوده است با این همه، ساختمان شکل گرفته اثری درخور تماشای دوباره نیست. خشت‏های این ساختمان با بستری که رویش نشسته است هماهنگی ندارد و دیوار به دیوارش در هر نگاه لرزان به نظر می‌‏آید...

۱۳۹۰ آذر ۲۳, چهارشنبه

مدادم



راست گفتی
کم نوشتم
گم‏شدن مدادم در راه
                          که بهانه نمی‏شود
اعتراف می‏کنم
راست گفتی
چشم‏هایت را 
                   در بامدادی مه‏آلود نقاشی نکردم
بس است!
شاید و باید
 
            مدادم را پس بگیرم



۱۳۹۰ آذر ۲۰, یکشنبه

جشن نور



هر ساله در شهر لیون فرانسه، جشن نور برگزار می‏شود. این جشن که گرامیداشت پیروزی مردم لیون در برابر بیماری همه‏گیر طاعون در سال 1643 میلادی است در روزهای هشتم تا یازدهم دسامبر در خیابان‏های این شهر برپا می‏شود.
شهرداری، اداره برق، شرکت حمل و نقل عمومی و پلیس دومین شهر بزرگ فرانسه همکاری تنگاتنگی برای هرچه بهتر برگزار شدن این جشن دارند.
در این ویدئو بخشی از جشن نور لیون را می‏بینید که چگونه خلاقیت با یاری تکنولوژی، نور و آوا را به خدمت گرفته است. مردم شهر لیون با در دست داشتن لیوان های شراب داغ برای دیدن این برنامه به میدان اصلی شهر آمده و برای اینکه دیگران هم بتوانند در نوبت بعدی این نمایش را ببینند، میدان را به سمت خروجی تعیین شده ترک کردند. این همکاری تنها به واسطه یک درخواست پس از پایان نمایش صورت می‏گرفت.

۱۳۹۰ آذر ۵, شنبه

حقیقت




در سرم پیچیدی امشب 


چقدر ناگفته داریم


مرا ببر تا حقیقت


می‏دانم زیر آوار می‏مانی

می‏خواهم با هم بمیریم

شاید تولد را جبران کرده باشیم

۱۳۹۰ آبان ۲۸, شنبه

ما


اناالحق نگفته بر دار شدم

آه ای من

آه ای ما

ای رویای کودکی هایم

که حالا

اینجا

کابوس شده است

این ما

آه از ما

۱۳۹۰ آبان ۲۷, جمعه

دیدار در خواب


خوابت را دیدم

دیشب

چادر جاگذاشته بودی

به سفر رفتی

دنبالت می‌دویدم

اشک

اشک ترجیع‏بند دیدار تو در خواب‏ است

۱۳۹۰ مهر ۳, یکشنبه

احمدی‌نژاد آینه مردم ایران نیست

میهن: جهان گویی کوچک شده است. مرزها در حدود معاهدات و مناسبات دیپلماتیک باقی مانده و «شناخت» برای اهالی دهکده جهانی بی‏سرحد است. زبان، نژاد، مذهب و ایدئولوژی مانع لمس واقعیت نیست. بسیاری از مفاهیم سیاسی، تعریف و تعبیری نو یافته‏اند. فناوری هر روز پیچیده‏تر می‏شود و ارتباط جهانیان مدام سهل‏تر و این امر نه دیوار چین و نه استیلای سانسور را بر می‏تابد.

جهان امروز، جهانی «مدام درحال تحول» است. اگر تاچندی پیش، گذشته چراغ راه آینده بود تا فردا بهتر رقم خورد، اینک بی‏درک مناسبات جهان پسامدرن، پا نهادن به فردایی دیگر و بهتر، ناممکن می نماید.
در چنین روزگاری هیچ فریادی ناشنیده باقی نخواهد ماند. ممکن است قحطی و گرسنگی در شاخ آفریقا درمان نیابد اما کیست که بخواهد بداند و نتواند. پیدایی خرده رسانه‏ها و فراگیری آن، خبر را از انحصار امپراطوری رسانه‏های نامدار و دستگاه‏های تبلیغاتی دولت‏های خودکامه بیرون کشیده است. جهانیان بی‏آنکه همتی سخت برخود هموار سازند یکدیگر را به نظاره نشسته‏اند و چنین است که خبر بازداشت یک وبلاگ‏نویس در چین یا گزارش مرگ در بازداشتگاه کهریزک مرز نمی‏شناسد و در کمترین زمان ممکن فاصله را به سخره می گیرد.

در جهانی چنین، هر جنبش‏ فراگیر اجتماعی و سیاسی اگرچه می تواند به دست فراموشی سپرده شود اما به واسطه ابزار موجود فراتر از مرزهای جغرافیایی نیز اثربخش است. اهمیت، سود یا اولویت این اثر ممکن است مورد مناقشه باشد اما اساس آن انکار ناشدنی است.

خیزش‏های مردمی به طور طبیعی بر نگاه بیرونی اثر گذار است. جامعه ای که برای حصول مطالبات خویش به کنشگری روی آورده است چهره خویش را باز می آفریند. وجود نمونه‏های متعدد جوامع در حال تحول این امکان را به ناظر می دهد تا به قیاس بنشیند. با در نظر آوردن این مهم، همان طور که به صرف تکیه بر افتخارات ملی و غنای تاریخی نمی‏توان انتظار مقبول افتادن در نگاه جهانی را داشت، مقامات رسمی و نمایندگان دولت‏ها نیز آینه ملت‏ها شمرده نمی شوند.


محمود احمدی‏نژاد و سخنرانی‏هایش به ویژه در مجمع عمومی سازمان ملل متحد...

۱۳۹۰ مهر ۱, جمعه

غایب روز


شبم باز بارانی‏ست


بارانی‌ام


چه اقبالی ...


همه روز غایب بوده‌ام


شب هم در جستجوی ماه





۱۳۹۰ شهریور ۲۹, سه‌شنبه

آب بازی و انقلابی که روی نداد

خبر بازداشت گروهی از جوانان در تهران به دلیل تجمع در پارک و آب بازی هنوز از یاد نرفته است. آب بازی جوانان به سوژه ای بدل شد که انگار نیروهای ناتو، حکومت تهران را تهدید به حمله نظامی کرده اند. در آستین حاکمان ایران البته توهم، مهمل و دروغ کم نیست. ماجرای ناتوی فرهنگی و شبیخون و از این دست ساخته و پرداخته اقلیتی است که با دشمن تراشی و آتش افروزی، به عمر خود افزوده است. حکومتی که از آب بازی چند جوان چنان بهراسد که کار به بازداشت و اعتراف تلویزیونی کشد، به طور قطع حکومتی پایدار نیست. 
این ها را زمانی زیر لب زمزمه کردم که حسب اتفاق از یکی از میدان های اصلی شهر لیون عبور می کردم با جوانانی رو به رو شدم که سرخوشانه مشغول آب بازی بودند. بعد هم آبجویی نوشیده و ساز به دست گرفته و شادمانی خود را ادامه دادند. هر چه نگاه کردم و به فکر فرو رفتم دولت نیکولا سارکوزی از این رویداد متاثر نشد. انقلابی شکل نگرفت و باور سیاسی و مذهبی کسی متزلزل نشد. 



۱۳۹۰ شهریور ۲۴, پنجشنبه

به تو



به شب تو 
            تو که در کوچه زخم خوردی
                                                  سلام و سوگند و نگاه


جای دست خونی ات را 
                               روی دیوار دیدم 


با تو سر می شود این درد
                                  هر کجا باشی 
                                                   به بی درکجا اگر باشم

۱۳۹۰ شهریور ۱۴, دوشنبه